پنج شنبه, 13 آذر 1393 06:25

چرا "کتاب خواندن کافی نیست"؟!

نوشته: ماني شهرير
این مورد را ارزیابی کنید
(4 رای‌ها)

پایم را از در خانه که بیرون می‌گذارم می‌بینم که ماشین شیکی مشغول پارک کردن جلوی در حیاط است. حدس می‌زنم آقای راننده می‌خواهد از در پارک که مقابل خانه ماست وارد شود و برود بچه‌اش را از مهدکودک داخل پارک بردارد. نگاهی اخم‌آلود به راننده می‌اندازم، اما دریغ از تغییری که در حالت صورت یا دیگر اعضا و جوارح ایشان رخ بدهد. جابجا کردن اتومبیل که بماند. می‌دانم که سر و کله زدن هم فایده‌ای ندارد. پس راهم را می‌گیرم و می‌روم. درست ده متر آن‌طرف‌تر یک جای پارک خالی و تر و تمیز و "قانونی" به چشم‌ام می‌خورد و ...

چند کوچه پایین‌تر چند خانم میانسال بچه‌هایشان را از مدرسه تحویل گرفته‌اند و، احتمالا، به خانه می‌برند. خانم‌ها مشغول صحبت درباره کلاس اروبیک هستند و دختربچه‌ها هم در جلویشان به کار خود مشغول. ناگهان بچه‌ها صدها قطعه خرده کاغذ را که از ریز ریز کردن قطعه کاغذی بزرگتر حاصل شده در هوا رها می‌کنند و شادی و کیف از اینکه ... نه، نمی‌دانم کجایش کیف دارد. در سوی دیگر هم صحبت درباره کلاس اروبیک همچنان ادامه دارد و دریغ از اینکه یکی از مادرهای محترم تشری به فرزندش برود که: "این چه کاریه می‌کنی؟ گند زدی به پیاده‌رو!" .

کمی آنورتر، در جایی که پیاده‌رو عریضی دارد، می‌بینم که خانمی پس از کمی بررسی ماشین‌اش را به داخل پیاده‌رو می‌برد و همینطور که با همسفر کناردستی‌اش گپ می‌زند با خیال راحت در پیاده‌رو پارک می‌کند و بعد هم هر دو پیاده می‌شوند، در ماشین را قفل می‌کنند و به دنبال کارشان می‌روند. انگار نه انگار که مشکلی وجود دارد یا خلافی اتفاق افتاده.

این "انگار نه انگار" فقط مختص مرتکبین اعمال بالا نیست، رهگذران و کاسب‌های محل و دیگر شاهدان هم همچنان مشغول زندگی عادی هستند و اصلا عکس‌العملی مبنی بر اینکه اتفاقی که نباید بیافتد دارد جلوی چشم‌شان به وقوع می‌پیوندد از خودشان بروز نمی‌دهند.

اینجوری است که مطابق معمول دوباره احساس "دایناسور بودن" می‌کنم و برای خودم متاسف می‌شوم که چرا خدا من را هم مثل "بقیه" دچار جهش ژنتیکی نمی‌کند. همان تغییری که بقیه به کمک آن می‌توانند با خیال آسوده و "انگار نه انگار" از کنار مناظری این‌چنین عبور کنند و حرص نخورند و از زندگی‌شان لذت ببرند.


شاید همین "عقب‌افتادگی ژنتیکی" باعث شد که وقتی چند سال پیش تصمیم گرفتم چوق‌الف‌هایی چاپ کنم که داخل کتاب‌های ارسالی جیره‌کتاب برای مشترکین قرار بدهیم، بخشی از "پیام" روی آنها را به اینکه "تنها کتاب خواندن کافی نیست" اختصاص دادم.

در آن زمان یک روی چوق‌الف‌ها را با توضیح کار جیره‌کتاب و تلفن تماس و نشانی پست الکترونیک و ... پر کرده بودم و مانده بودم که آن روی دیگر کاغذ را چی بنویسم. آن موقع به فکرم رسید که شاید بد نباشد به چند تا از این مصداق‌هایی که هر روز در اطراف‌مان می‌بینیم و متاسفانه انگار به خاطر تکرار دارند عادی می‌شوند و قبح‌شان می‌ریزد گیر بدهم. به نظر خودم تاثیر این غرغرها می‌توانست دو وضعیت متضاد بوجود بیاورد. یا برای گیرندگان و خوانندگان ماهی یکبار یادآوری می‌شود که "آشغال ریختن روی زمین کار بدی است" و "رعایت قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی لازم است" و ... شاید این تکرار تاثیری در زنده شدن بعضی از این سنت‌های حسنه داشته باشد. یا اینکه خوانندگان این پیام‌ها را جدی نمی‌گیرند و پیش خودشان فکر می‌کنند که: "اینو ببین، دلش خوشه! انگار هنوز هم با قواعد سی چهل سال پیش میشه توی این شهر و مملکت زندگی کرد!" و ... در این حالت هم حداقل متوجه می‌شوند که، خوب یا بد، با یک دایناسور طرف هستند و توقعی بیشتر از آنچه که از یک آدم در حال انقراض می‌رود از آقای جیره‌کتاب نخواهند داشت.

راستش را بخواهید در طول چند سالی که از چاپ و ارسال این چوق‌الف‌ها گذشته، بازخورد چندانی درباره آنها، و مخصوصا پیام‌هایی که در پشت‌شان درج کرده بودیم، نداشتم. اگر دقیق‌تر بخواهم بگویم تنها یک بازخورد داشتیم آنهم از طرف یکی از مشترکین سابق جیره‌کتاب که مدتهاست دیگر برایش کتاب ارسال نمی‌کنیم و یکی از چوق‌الف‌ها اتفاقی به دستش رسیده بود! بنابراین هنوز هم نمی‌دانم تاثیر آماری این پیام‌ها بر روی گیرندگان آن دقیقا چه بوده است.

چند روز پیش که انبارمان را وارسی می‌کردم دیدم که چوق‌الف‌هایمان دارد یواش یواش تمام می‌شود و علی‌القاعده باید دوباره به فکر چاپ سری جدید باشیم. یاد "تنها کتاب خواندن کافی نیست!" افتادم و همه این مباحثی که برایتان اینجا آوردم. فکر کردم حالا که این پایین صفحه همراهان جیره‌کتاب و رهگذران می‌توانند نظر بدهند، برای ایده‌ها و مصداق‌ها و موضوع‌هایی که بشود برای چاپ بر روی سری جدید چوق‌الف‌هایمان ازش استفاده کرد، نظرخواهی کنم. خدا را چه دیدید، شاید نظر "جمهور" بر این افتاد که این خط پیام‌دهی را رها کنیم و برویم دنبال "اسپانسر"!

چوق‌الف جیره‌کتاب - نمونه 1 چوق‌الف جیره‌کتاب - نمونه 2 چوق‌الف جیره‌کتاب - نمونه 3
خواندن 3145 دفعه

10 نظر

  • پیوند نظر سیما اریش چهارشنبه, 19 آذر 1393 17:46 ارسال شده توسط سیما اریش

    یه روز با بچه ها تو محوطه بیمارستان نزدیک ساختمان سی سی یو رو صندلیا نشسته بودیم. یه آقا با یه پسر هم سن خودمون، مریضشونو با ویلچر از بخش جراحی آورده بودند حیاط. رفتن زیر سایه و کنار در سی سی یو ایستادن. پسره آبمیوه شو خورد و پاکتشو پرت کرد کنار دیوار. من به شدت بهم بر خورد. هرچی هم خشن نگاش می کردم فایده نداشت. به همکلاسی هام که گفتم گفتن به ما چه یا اینکه آره کاره بدی کرد. یک ربع بعد زمان استراحت ما تموم شد و باید برمیگشتیم بخش. تو مسیر تا به اونها برسیم داشتم میگفتم بچه ها بهش بگم یا نه، بگم یا نه. خجالت میکشیدم آخه. نزدیکشون که شدیم دوستم گفت نامرده هرکی نگه :دی (باید میگفت مرده هرکی نگه.) منم همون لحظه بلند گفتم ببخشید. بعد سیرع پشیمون شدم ولی دیر شده بود چون هر سه تاشون برگشتن سمتم. گفتم ببخشید اینو شما انداختین؟ با اعتماد بنفس گفت بله ! لحنم خیلی غیر عمدی خشن شده بود. گفتم نمیتونستین تو سطل زباله بندازینش؟ گفت ندیدم. گفتم ببخشید حیاط بیمارستان پر سطله. داخل هم کلی سطل زباله هست چطور ندیدین. آقای همراش جدی گفت حالا شما ببخشید ندید.
    از کنارشون رد شدیم رفتیم که بریم داخلی زنان که ساختمونش روبروی سی سی یو هست. باید میرفتیم طبقه بالا. هر هشت نفرمون تو راه پله توقف کردیم و از پنجره بزرگ شیشه ایش بیرونو نگاه کردیم. پسره یه خورده وایستاد بعد رفت پاکت آبمیوه رو برداشت رفت که بره سمت سطل. تو مسیرش برگشت سمت ما. ما هم سریع رفتیم کنار و با خنده و خوشنودی به راهمون ادامه دادیم. :دی از اون روز تا یکی دو هفته بعدش به خودم افتخار می کردم فجیع.
    چوق الف های شما هم خیلی ایده نابی هست. من همه رو جمع کردم روشون اسمم و اسم کتاب و تاریخ دریافتش رو نوشتم و برنامه داشتم اونها رو یک جاهایی در سطح شهر جا بگذارم که بقیه هم فیض ببرند از جیره کتاب. یادم رفت

  • پیوند نظر شهاب الین بابانژاد شانی دوشنبه, 17 آذر 1393 16:44 ارسال شده توسط شهاب الین بابانژاد شانی

    سلام منم نظر دوستان را کاملا قبول دارم.به عنوان کسی که خودمو طرفدار محیط زیست می دونم وقتی اولین کتاب از طرف شما بهم رسید و اون برگه مربوط آشغال نریختن تو کوچه و خیابان ها دیدم خیلی لذت بردم و ازین که یک هم زبون پیدا کردم خوشحال شدم.با قدرت به این کارتون ادامه بدید و سعی کنید این شهامت به ما القا بشه که با بقیه دوستان و آشنایان صحبت کنیم و حتی مخالفت.

  • پیوند نظر ماجد نقشبندي شنبه, 15 آذر 1393 09:24 ارسال شده توسط ماجد نقشبندي

    سلام
    به تاثير كارتون ابداً شك نداشته باشيد،‌ اين همان كبريت صمد است،‌روشن شده در بيابان تاريك ديارمان.
    شهر ِ شما و شهر ِ ما نداريم، آدمها-آدم بزرگها- يادشان رفته است ارزش كدام است و ضد ارزش كدام، ‌اهم و في الاهم جايشان عوض شده انگار...
    درد ِ تنها يك دايناسور نيست، ‌بسياري هستيم، اما دور از هم، و دريغا كه مانند «آنها» يكديگر را تاييد نمي كنيم!
    به كارتان ادامه دهيد: نديدن ‌ورود ممنوع و پارك ممنوع و ‌بوق زدن ممنوع،
    ‌قيقاج رفتن، ‌سيگار كشيدن در تاكسي، صحبت با صداي بلند (در محيط عمومي) ‌چه با موبايل چه با هم صحبت‌، رعايت نكردن حال ديگري در كنار خود( با نشستن هاي ناجور) ، گفتن «تو» به جاي «شما» در مكالمات و .و.و. تمامي اينها در كتابها ممنوع است،‌اما «ما» رعايت نمي كنيم،‌ شما يادآوري كنيد.
    سرافراز باشيد.

  • پیوند نظر محمد شکرچیان شنبه, 15 آذر 1393 08:41 ارسال شده توسط محمد شکرچیان

    شاید صحیح ترین اسپانسر سازمان محیط زیست باشد. امیدوارم شعورش را داشته باشند. طرح ماجرا با ایشان حداقل تیری است در تاریکی

  • پیوند نظر مراديان شنبه, 15 آذر 1393 05:37 ارسال شده توسط مراديان

    اون جهش ژنتيكي رو خوب اومدين خيلي حال كردم
    بايد سعي كنيم به مرور مثل اونا نشيم

  • پیوند نظر احسان شنبه, 15 آذر 1393 01:02 ارسال شده توسط احسان

    قربان من خیلی بلد نیستم بنویسم. ولی فقط خواستم بهتون بگم که شما تنها نیستین و دایناسورهای دیگری هم گوشه کنار این شهر زندگی میکنند.

  • پیوند نظر علی جمعه, 14 آذر 1393 17:02 ارسال شده توسط علی

    بالاخره باید دانست که در گفتن اثری است که در نگفتن نیست. پدر من با صمد بهرنگی همکلاس بوده. به نقل از او می گفت که اگر مثلا یک بیابان تاریک را در نظر بگیرید و در آن یک عدد کبریت روشن کنید فضای وسیعی را روشن می کند و این تاکید همیشگی او بود. بهر حال هر کاری هر چند جزیی برای آگاهی دهی موثراست.

  • پیوند نظر سعیده امیرپور جمعه, 14 آذر 1393 16:25 ارسال شده توسط سعیده امیرپور

    خوندن متن چوق الف لای اولین کتابی که از جیره به دستم رسید هرچند عالی بود ولی از طرفی غم انگیز بود اینکه نوشتید تو شهر شما... نه تو شهر شما تو شهرهای همه ما روح توجه و دقت به هراونچه اسمش طبیعت شهر هوا زیبایی نظم و احساسه از بین رفته. ولیکن کاش روزی صدها چوق الف به دستمون میرسید که بهمون یادآوری میکرد چقدر چیزهای مهمی هست که فراموش کردیم و لازمه به یاد بیاریم. نه تنها مجددا چاپ شون کنید بلکه بهشون مطالب جدیدتری هم اضافه کنید. یادمون بیارید که شاخه های درخت ها رو نشکنیم ماشین هامون رو وسط کوچه نشوریم زباله های مغازه مون رو توی جوی آب خالی نکنیم بی دلیل توی خیابون بوق نزنیم ....
    یادمون بیارید که لازمه و واجب
    ممنون

  • پیوند نظر الهه جمعه, 14 آذر 1393 15:06 ارسال شده توسط الهه

    سلام
    شايد ما هم يك نوع از اون بي توجها هستيم كه از كنار كاربسيار عالي شما بي توجه گذشتيم و بازخوردي نداديم، من خودم به شخصه همين چند روز پيش چند متر پياده رفتم تا به شخصي بگم كه آشغال ريختنش با اينكه چند متر جلوترش سطل آشغال بود اشتباهه ولي من هم با بي توجهي روبرو شدم .

  • پیوند نظر مرضیه جمعه, 14 آذر 1393 14:42 ارسال شده توسط مرضیه

    همین چوق الف های شما یکی از چیزهاییه که خیلی دوستش دارم. البته کار شما مؤلفه های دوست داشتنی زیادی داره، ولی من همیشه ریزه کاری های فکر شده رو از همه بیشتر دوست دارم. شاید خوشتون بیاد اگه خبردار شید از اینا توی دکوراسیون خونه م استفاده کردم تا مهمون هام هم ببینن. عکس و نوشته و البته لوگوی شما رو! :)
    شاید خوشتون بیاد نکته های دیگه ای رو هم اضافه کنید. شاید خواننده هاتون خوششون بیاد براتون ایده ارسال کنن. شاید به جای یه اسپانسر، جریان های مالی بهتری از طرف مشترک هاتون صرفن برای همین چوق الف ها به وجود اومد. کی می دونه؟

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

با ما در تماس باشيد

تلفن: 88718488 - 021 و 88105248 - 021

نشاني پست الكترونيك: info@jireyeketab.com

دريافت پيام كوتاه (SMS): 02188718488

نشاني پستي: تهران، صندوق پستي 1886-15875

ما را دنبال كنيد

در تلگرام:
https://telegram.me/jireyeketab

در فيس‌بوك:
https://www.facebook.com/jireyeketab

در گوگل‌پلاس:
http://google.com/+Jireyeketab4u