ویرانه‌های شکست سیاسی

مطالب کتاب با این جملات آغاز می‌شود:

"شکست امری است دانته‌ای و دایره‌ای. این جمله ارزش تکرار دارد. همان‌طور که دانه گندم برای پالوده‌تر و خالص‌تر شدن باید از لابه‌لای سنگ‌های آسیاب رد شود، ما هم باید از چندین و چند دایره شکست عبور کنیم تا هر کدام به اندازه کافی تکان‌مان بدهند و زخم‌ها و جراحت‌هایی بسیار بر تن و جان‌مان بگذارند و البته کمی تیزبین‌ترمان کنند. هیچ‌کدام از این فشارها و ساییدگی@ها عبث نخواهد بود.

نخستین حلقه شکست به تعاملات ما با دنیای پیرامون‌مان مربوط است. با این‌که از صمیم قلب می‌خواهیم اوضاع جور دیگری باشد، هنگام سیر در جهانی که همه‌چیزیش به نحوی دارد شکست می‌خورد، نقص‌های ما و رویارویی‌مان با محدودیت‌های خود موجب ناامیدی ما می‌شوند. اما ساحتی وجود دارد که چیزهای اطراف‌مان در آن چندان اهمیتی ندارند. با این‌که شکست و کاستیِ آن‌ها قطعا بر ما تاثیر می‌گذارد، خودشان کماکان ربطی به هویت ما ندارند. مهم نیست من چند وقت یک بار از ماشینم استفاده کنم یا چقدر در زندگی روزمره‌ام به آن وابسته باشم، ماشین من هرگز به کسی که هستم ربطی ندارد. حتی بعضی ابزارهای مکانیکی که پزشکان داخل بدنم کار می‌گذارند، مثل باتری قلبم که همیشه با خودم حملش می‌کنم و زندگی و مرگم به آن وابسته است، همواره اساسا با خودِ من بیگانه و جایی بیرون آن است. اشیا و انسان‌ها، هر قدر هم با هم بیامیزند و ترکیب شوند، به دو ساحت وجودی متفاوت تعلق دارند ..."